|
Veitum styrki til ferðaþjónustunnar allt árið |
|
fimmtudagur, 19 mars 2009 |
Styrkveitingar opinberra aðila til ferðaþjónustunnar hafa komið sér einkar vel við uppbyggingu grunnþátta og til að skapa nýjungar í greininni auk þess að efla þá þjónustu sem fyrir er á staðnum/svæðinu.
Nú bregður svo við að umsóknum um styrki fylgja ætíð skilyrði um úthlutun á tilteknum tíma og lokafrest til að skila umsóknum. Slíkum umsóknum þarf yfirleitt að skila einu sinni á ári og sömu sögu er að segja um úthlutun sem er árleg.
Slíkt fyrikomulag hefur angrað mig, því mér finnst verkefnið viðvarandi, og á alls ekki að tengja einum umsóknardegi árlega. Miklu nær er að taka við umsóknum allt árið og taka umsóknir til skoðunar t.d. fjórum sinnum á ári. Þannig má dreifa álaginu og skapa minni samkeppni milli aðila um „verðlaunaféð“ - sem þeir fá sem taldir eru eiga rétt á greiðslum.
Það er margt sem styður slíkar úthlutunarreglur og algjörlega ástæðulaust að hafa einungis einn úthlutunardag/umsóknarfrest. |
|
Minjagripir, nýjasta tíska eða gamlar lummur |
|
miðvikudagur, 18 mars 2009 |
Ég man þá tíð að minjagripir úr íslensku hraunu þóttu það flottasta; krúsir og öskubakkar voru meðal glæsimuna sem ferðamenn versluðu í stórum stíl. Þá voru mokkajakkar og okkar sígilda lopapeysa að ógleymdri værðarvoðinni – teppunum úr sauðkinda-ullinni, eitt það vinsælasta meðal erlendra ferðamanna.
Það er okkur hollt að spyrja hvað hafi breytst á síðustu árum, hvað eru ferðamenn að kaupa. Nú orðið eru mörkin milli minjagripa og annars varnins orðin óljósari; hvað telst minjagripur og hvað nytjagripur? Fatnaður getur á sama hátt verið minjagripur eins og lyklakippa með hvalamynd er líka nytjahlutur.
Í vitundinni vakna þessar fjölmörgu vörur sem teljast mega til listmuna eða listvarnings, nytjamuna og nytjahönnunar s.s. alþýðulist af ýmsu tagi, myndlist, fatahönnun og fataframleiðsla, skóhönnun og framleiðsla, gler- og postulínsmunir, vörur úr beini og tré – þetta allt eru minjapripir um Ísland á sinn hátt.
Þurfum við nýbreytni á þessu sviði eða sér markaðurinn um að gera viðskiptavinunum til hæfis? Við þessu eru margvísleg svör, en það sem mér hugnast best er þetta: Ferðamennskan tekur breytingum, nýjar kynslóðir ferðast og vilja upplifa á sinn hátt og þá ekki endilega eins og foreldrar þeirra gerðu fyrir einhverjum árum. Við verðum að fylgjast með og þróa okkar vöruframboð í takt við þarfir markaðarins.
Þessi sígildu minjagripir standa alltaf fyrir sínu, en mér segir svo hugur að nútímalegar vörur / nefndar hér á undan, hafi í miklum mæli tekið við hlutverki „gömlu“ minjagripanna, og er það vel. Listræn hönnun og nytjahlutir eru miklu skemmtilegri og eigulegri minning en lyklakippa með skjaldarmerkinu eða íslenska fánanum þótt svona hversdagslegir minjagripir eigi alltaf sína aðdáendur. |
|
|
Umhverfisgjald á alla ferðamenn sem koma til landsins |
|
föstudagur, 13 mars 2009 |
Lítil þjóð sem opnar heimili sitt fyrir gestum frá öðrum þjóðum, getur vitaskuld boðið fjölda ferðamanna að skoða land sitt, endurgjaldslaust, enda gistrisni þjóðinni í blóð borin. En hvað felst í því að skoða landið, ferðast milli staða og upplifa merkilega staði; víðerni og náttúrufegurð auk safna og menningararfs.
Við þekkjum afleiðingar ótroðnings á stöðum sem ekki þola mikinn fjölda fólks yfir tiltekið tímabil; þröngir göngustígar þola ekki endalaust álag, sömu sögu er að segja um viðkvæma grasfleti og gróður, skógarrunna, hella og hverasvæði, víðerni og vatnasvæði, svo eitthvað sé nefnt.
Fyrirbyggjandi aðgerðir hafa í allt of fáum tilvikum komið að því gagni sem vonast er til, enda fjármagnið takmarkað og staðirnir margir. Gera má ráð fyrir því að útsýnispallar og afgirt svæði geti skapað umgjörð á sjálfbærum forsendum þar sem því verður viðkomið. Einnig er göngustígagerð sem umhverfisvernd, valkostur sem nýta má betur til að koma í veg fyrir gróðurskemmdir en einblína ekki eingöngu á hvort fólk geti komist á milli staða eftir stíg sem endist í takmarkaðan tíma og hvetur gesti til að taka hliðarskref og ganga á viðkæmu landinu sem skaðast óhjákvæmilega.
Ég legg til að við hættum að ræða endalaust um þörfina fyrir „aðgangaseyrir“ að landinu í formi umhverfisgjalds, og setjum reglur um þetta mikilvæga mál sem allra fyrst. Það munar um umhverfisgjald sem lagt er á alla ferðamenn sem koma til landsins, enda umtalsverð upphæð ef hver og einn borgar t.d. 5 evrur á mann (innheimt með fargjaldi til landsins).
Með nægu fjármagni höfum við forsendur til að byggja upp grunngerð á ferðamannastöðum til að ferðamennskan geri þjóðinni gagn og valdi sem minnstum skaða. Óafturkræf eyðilegging eða misþyrming á auðævum þjóðarinnar með átroðningi er ferðaþjónusta sem byggir á öðrum hvötum en sjálfbærni, og gengur ekki til lengdar. |
|
|
fimmtudagur, 12 mars 2009 |
Að auglýsa of mikið er sóun,
að auglýsa of lítið er dýrt,
að auglýsa nægilega
er skynsamlegt,
– að auglýsa ekkert
getur verið afdrifaríkt
-ee |
|
|
|
<< Byrja < Fyrri 1 2 3 4 5 Næsta > Endir >>
|
| Úrslit 15 - 21 af 31 |
