Blómgarður okkar Íslendinga eru auðlindirnar; fiskurinn í sjónum, afrakstur landsins gæða, landið sjálft, útlit þess og aðdráttarafl, mannauður og tæknikunnátta, svo ekki sé minnst á jarðvarma og orku vatnsfalla.

Menning og arfleifð þjóðarinnar er geyms í fortíðinni. Þessi arfleifð, stolt þjóðarinnar – segir söguna um styrk og þor þjóðar sem um aldir var undirokuð og máti þola þjáningar, vosbúð, fátækt og vonleysi. Þessi merkilega saga ÍSLENSKU ÞJÓÐARINNAR, er sögð á söfnum víðs vegar um landið, í litlum og meðalstórum söfnum sem mörg hver hafa vakið mikla og verðskuldaða athygli. Tökum dæmi:

Saga Reykjavíkur er ljóslifandi á Árbæjarsafni (Minjasafni Reykjavíkur), þar sem saga Reykjavíkur og íbúanna, kraumar í hverju skrefi milli húsa og sýningardeilda, krambúða og verkstæða. Flest húsin voru upphaflega í miðbær Reykjavíkur, en hafa verið færð í safnið og endurbætt í upprunalega mynd. Nú eru öll húsin einstök minning þess liðna með andblæ þess tíma er húsin og íbúarnir voru í blóma lífsins. 

Húsin innanstokks eru ekki síður minning um liðna tíð, aðbúnað og verklag liðins tíma.

Fortíðin er söluvara, og gildir þá einu hvort við tölum um málaralist, ritlist, alþýðulist, menninguna í heild, lífshætti, verklag, aðbúnað eða húsbyggingar sem taka breytingum/þróast í tímans rás. 

Kynslóðirnar á hverjum tíma, móta og skapa mennningu hvers tíma, sem síðar verður arfur þess liðina og mikilvægur komandi kynslóðum sem menningararfur og ómetanleg endurminning.

Við greinum tækifærin á sviði menningararfsins í heild.